با درک عوامل روان شناختی که ممکن است بر سلامت اثرگذار باشد، و با استفاده از این علم بصورت سازنده، روانشناسان سلامت میتوانند سلامت را با کار مستقیم با بیماران یا بطور غیرمستقیم در برنامههای سلامت عمومی در مقیاس بزرگ بهبود بخشند. بعلاوه، روانشناسان سلامت میتوانند در آموزش دیگر متخصصان مراقبت سلامت مشارکت نمایند (برای مثال، پزشکان و پرستاران) جهت منتفع شدن از دانشی که این علم هنگام برخورد با بیماران بوجود آورده است. روانشناسان سلامت همگام با دیگر متخصصان در کلینیکها و بیمارستانها، مراکز سلامت و بهداشت عمومی که در مقیاس بزرگ بر روی برنامههای ارتقاء سلامت و تغییر رفتار مشغول بکارند، و در مراکز و دانشگاههای علوم پزشکی جایی که آنها به تدریس پرداخته و پژوهشها را انجام میدهند به ایفای وظیفه میپردازند. اگرچه بارقههای اولیه این علم را میتوان در رشتهٔ 1 بالینی جستجو کرد[۳]، چهار گرایش مختلف در روانشناسی سلامت و یک رشته مرتبط، روانشناسی سلامت شغلی(OHP)[۴]، در گذر زمان تکامل یافتهاند. چهار گرایش شامل روانشناسی سلامت بالینی، روانشناسی سلامت عمومی، روانشناسی سلامت جامعه و روانشناسی سلامت انتقادی هستند[۵]. سازمانهای حرفهای و تخصصی در خصوص بخش روانشناسی سلامت شامل بخش 38 انجمن روانشناسی آمریکا انجمن روانشناسی آمریکا (APA)[۶]، بخش روانشناسی سلامت انجمن روانشناختی بریتانیا (BPS)[۷] و جامعهٔ روانشناسی سلامت اروپا[۸] هستند. مرکز تآیید صلاحیت پیشرفته در آمریکا بعنوان یک روانشناس سلامت بالینی از طریق انجمن روانشناسی حرفهای آمریکا فراهم میگردد[۹].
برچسب:
نویسنده: هستی نوری